Загрузка...

AI-разбор доступен после входа

Суть книги, пересказ, главный конфликт, ключевые идеи, вывод, кому полезна, главные темы, персонажи и цитаты можно получить после входа в BookRa.

auto_awesomeПолучить AI-разбор

О книге

Nikt tak nie znał kobiet jak Honoriusz Balzak, w którego życiu przedstawicielki płci pięknej odgrywały bardzo ważną rolę. Są one (dokładnie – kobiety po trzydziestym roku życia, kobiety dojrzałe) bohaterkami wielu powieści tego autora, stąd określa się ich wiek – balzakowskim.I w tej powieści jedną z bohaterek jest kobieta, markiza d’Espard, która zgłasza się do sędziego pierwszej instancji przy trybunale paryskim, Pipinota, z pewnym problemem: pragnie ubezwłasnowolnić swojego męża, z którym żyje w separacji, i ustanowić nad nim kuratelę. Pipinot nieufa markizie i postanawia przeprowadzić w tej sprawie własne śledztwo.Powieść ta należy do Komedii ludzkiej i wchodzi w skład cyklu Sceny z życia paryskiego.

Дата написания1970-01-01
Язык книгиpl
Возрастное ограничение16+

Читать онлайн

Страница 22 из 22

1

Od tłumacza – wstęp tłumacza odnosi się do całego zbioru opowiadań, który otwiera Kuratela, a obejmującego również następujące tytuły: Facino Cane, Sarrasine, Piotr Grassou, Z. Marcas, Granatka, Poronienie. [przypis edytorski]

Do tyłu

2

Horacy Bianchon (…) baron de Rastignac – [patrz:] Ojciec Goriot. [przypis tłumacza]

Do tyłu

3

Wykiwali mnie (…) w aferze Nucingena – [patrz:] Bank Nucingena. [przypis tłumacza]

Do tyłu

4

ecco (wł.) – oto; tu: „ot, co”. [przypis edytorski]

Do tyłu

5

panna Michonneau (…) – [patrz:] Ojciec Goriot. [przypis tłumacza]

Do tyłu

6

Jan Juliusz Popinot – [patrz:] Cezar Birotteau. [przypis tłumacza]

Do tyłu

7

Desplein – w Komedii ludzkiej Balzaca: wybitny chirurg, nauczyciel Bianchona; patrz: Msza ateusza. [przypis edytorski]

Do tyłu

8

Cuvier, Georges (1769–1832) – zoolog i paleontolog, twórca pierwszej klasyfikacji zwierząt. [przypis edytorski]

Do tyłu

9

humus – szczątki organiczne pozostawione w glebach; próchnica. [przypis edytorski]

Do tyłu

10

człowiek w błękitnym płaszczu – Edme Champion (1764–1852), głośny filantrop paryski. [przypis tłumacza]

Do tyłu

11

przyroda – tu: natura, charakter. [przypis edytorski]

Do tyłu

12

Mesmer, Franz Anton (1734–1815) – niem. lekarz i magnetyzer, w latach 1778–84 działał we Francji, znajdując wielu wyznawców swojej teorii magnetyzmu zwierzęcego, według której o zdrowiu organizmów zwierzęcych, jak również ludzkiego, decyduje harmonijny przepływ „fluidu” (energii opisywanej jako subtelna materia), zaburzenia zaś jego przepływu powodują choroby; kuracja Mesmera (mesmeryzm) polegała na porządkowaniu krążenia fluidu wzdłuż pasów wyznaczonych na ciele ludzkim poprzez zbliżenie i przesuwanie rąk terapeuty; powołana przez króla Ludwika XVI specjalna komisja orzekła, że mesmeryzm jest naukowo nieuzasadniony i z uwagi na względy obyczajowe (Mesmer leczył pacjentki na osobnych seansach, zajmując się najczęściej dolegliwościami nerwowymi) został wydalony z Francji; jego zwolennicy rozwijali dalej teorię i praktykę jeszcze niemal do końca wieku XIX. [przypis edytorski]

Do tyłu

13

audiatur et altera pars (łac.) – wysłuchajmy i drugiej strony. [przypis edytorski]

Do tyłu

14

incomptus (łac.) – nieporządny, zaniedbany, niewykwintny. [przypis edytorski]

Do tyłu

15

pewien książę wówczas będący w niełasce – Talleyrand. [przypis tłumacza]

Do tyłu

16

znamienity i chytry dyplomata rosyjski – Pozzo di Borgo. [przypis tłumacza]

Do tyłu

17

faworyt Ludwika XVIII, który nie mógł odzyskać znaczenia – Decazes. [przypis tłumacza]

Do tyłu

18

noli me tangere – nie dotykaj mnie (por. w Biblii, J 20:17). [przypis edytorski]

Do tyłu

19

des partem leonis (łac.) – oddaj lwią część. [przypis edytorski]

Do tyłu

20

edykt nantejski – akt prawny wydany w 1598 r. w Nantes przez Henryka IV, kończący trzydziestoletni okres wojen religijnych we Francji między protestantami (hugenotami) i katolikami; edykt ustanawiał wolność wyznania i równouprawnienie obu wyznań (swoboda kultu protestantów nie obowiązywała jedynie w Paryżu), przywracał protestantom prawa polityczne (sprawowanie urzędów) i ekonomiczne; zniesienie edyktu nantejskiego przez Ludwika XIV w 1685 r. (edykt z Fontainebleau), zaowocowało szeregiem represji oraz masową emigracją protestantów z Francji (głównie do Szwajcarii, Prus, Holandii i Anglii). [przypis edytorski]

Do tyłu

21

pan Camusot – [patrz:] Gabinet starożytności, Blaski i nędze życia kurtyzany, Kuzyn Pons. [przypis tłumacza]

Do tyłu

Страница 22 из 22

Назад12122Далее

Вам также может понравиться

Страница 1 из 11

Назад1211Далее