Загрузка...

AI-разбор доступен после входа

Суть книги, пересказ, главный конфликт, ключевые идеи, вывод, кому полезна, главные темы, персонажи и цитаты можно получить после входа в BookRa.

auto_awesomeПолучить AI-разбор

О книге

Na ile można ufać własnym oczom?To jedno z pytań, przed jakimi staje architekt Tadeusz Śnieżko, spędzający urlop na zwiedzaniu owianych złą sławą ruin klasztoru trapistek. Oczywiście znał wcześniej historię budowli i krążące wokół niej ponure legendy, nie przejmował się nimi jednak, w końcu „każda ruina ma swoje tajemnicze dzieje, w każdej pokutować muszą potępieńcze dusze”.Pojawiają się jednak dręczące sny i przywidzenia. Cienie na ścianach jego pokoju przekazują wiadomości, a fascynacja piękną budowlą urasta do rangi obsesji. Czy to objaw jakiejś choroby, efekt przemęczenia, czy ingerencja sił nieczystych? Walka z podświadomością, a może czymś znacznie mroczniejszym?Opowiadanie Projekcje po raz pierwszy ukazało się w 1919 roku na łamach czasopisma „Zdrój”. W 1930 doczekało się wydania książkowego, jako część zbioru Namiętność. Pokusy, koszmary, obsesje, bluźniercze płaskorzeźby, tajemnicze cienie – niejednego czytelnika przejdzie dreszcz.

Дата написания1970-01-01
Язык книгиpl
Возрастное ограничение0+

Читать онлайн

Страница 1 из 2

Epilog wydawcy pamiętnika

Z początkiem sierpnia roku 1880 w Paryżu zniknął bez śladu powszechnie ceniony architekt Tadeusz Śnieżko. Odkrycie nastąpiło przypadkowo, dzięki jednemu ze znajomych, panu Z., który zaniepokojony dłuższą nieobecnością Śnieżki w resursie37, udał się do jego mieszkania, by go odwiedzić. Tu dowiedział się od sąsiada i dozorcy domu, że już od dłuższego czasu nikt Śnieżki nie widział. Zamknięte szczelnie drzwi mieszkania wyważono. Wewnątrz inżyniera nie było. Pan Z. znalazł tylko na biurku pamiętnik pisany ręką Śnieżki z końcową datą 5 sierpnia. Treść manuskryptu dostarczyła pewnych wskazówek co do kierunku, w jakim należało rozpocząć poszukiwania. T. Śnieżko uległ, zdaje się, w ostatnich czasach rozstrojowi nerwowemu i unikał ludzi, znać świadomy swego stanu. Za to odbywał częste wycieczki do ruin starego klasztoru trapistek, sterczących w niewielkiej odległości od jego mieszkania. Tam też skierowano pierwsze kroki. Lecz wszelkie wysiłki policji spełzły na niczym: Śnieżki nie odnaleziono. Przypuszczano tylko, że zginął gdzieś w labiryncie podziemnych chodników, w które obfitują podwaliny klasztorne…

Dopiero w rok później przypadek odkrył tajemnicę. Pewnego dnia jakaś staruszka, zbierająca zioła wśród ruin na szkarpie38 południowej, ujrzała na kracie okna, u wylotu jednego z lochów klasztornych, wychyloną na zewnątrz głowę kościotrupa.

Wiadomość o okropnym odkryciu rozeszła się szybko po mieście i zaalarmowała władze. Przybyła natychmiast komisja stwierdziła tożsamość zwłok zaginionego przed rokiem Śnieżki. Wybito wyłom w murze i przez otwór dostano się do wnętrza.

Po zbadaniu miejsca doszły władze policyjne do przekonania, że Śnieżko uległ nieszczęśliwemu wypadkowi. Prawdopodobnie, zwiedzając podziemia, zabłądził w nieznany sobie korytarz i tu spadł, staczając się gwałtownie w dół po pochyłym terenie aż do zakratowanego okna. Dziwnym trafem głowa nieszczęśliwego przesunęła się przez otwór w kracie, wybity znać w dawniejszych już czasach przez jakąś zabłąkaną kulę. Śmierć nastąpiła, zdaje się, w ten sposób, że Śnieżko, oprzytomniawszy po upadku, usiłował uwolnić się z kleszczów, które dławiły mu szyję; szarpnął się więc i rzucił wstecz – lecz to go zgubiło; wygięte na zewnątrz ostrza wyłamanej kraty wbiły mu się w krtań i przecięły tchawicę. Wyzionął ducha wśród najokropniejszych męczarni, zawieszony ledwo parę cali nad ziemią, z głową przewleczoną przez żelazne pręty.

1

trapistki – zakon żeński, cysterki surowej reguły. [przypis edytorski]

Do tyłu

2

feston – girlanda; malowniczo zwieszająca się roślinność. [przypis edytorski]

Do tyłu

3

serca wotywne – przedmioty wykonane najczęściej ze srebra, wieszane symbolicznie w intencji dziękczynnej lub błagalnej na obrazie lub posągu religijnym, kształtem nawiązujące do treści dziękczynienia lub prośby: części ciała, kule inwalidzkie, modele statków, figurki modlących się itp., tu serce jako symbol zdrowia lub miłości. [przypis edytorski]

Do tyłu

4

rozwaliny – dziś: ruiny. [przypis edytorski]

Do tyłu

5

komysze – zarośla. [przypis edytorski]

Do tyłu

6

zapust – tu: gąszcz, plątanina. [przypis edytorski]

Do tyłu

7

burgrabia – urzędnik zamkowy, zarządca. [przypis edytorski]

Do tyłu

8

antykwarz – dziś: antykwariusz. [przypis edytorski]

Do tyłu

9

fara (daw.) – kościół parafialny. [przypis edytorski]

Do tyłu

10

anatema – klątwa kościelna, oficjalne potępienie. [przypis edytorski]

Do tyłu

11

stora – ciężka zasłona. [przypis edytorski]

Do tyłu

12

wyimek – tu: fragment; sposób wycięcia klucza. [przypis edytorski]

Do tyłu

13

plecyma – dziś popr.: plecami. [przypis edytorski]

Do tyłu

14

Gustave Flaubert (1821–1880) – pisarz francuski, jeden z twórców naturalizmu, autor m.in. Pani Bovary. [przypis edytorski]

Do tyłu

15

we fantastycznym – dziś popr.: w fantastycznym. [przypis edytorski]

Do tyłu

16

bengalskie oświetlenie – od ogni bengalskich: dawna nazwa wielobarwnych ogni sztucznych. [przypis edytorski]

Do tyłu

17

potrącić o jakiś przedmiot – dziś popr.: potrącić jakiś przedmiot. [przypis edytorski]

Do tyłu

18

podjąć – tu: podnieść. [przypis edytorski]

Do tyłu

19

w pośrodku – dziś popr.: pośrodku. [przypis edytorski]

Do tyłu

20

decymetr – dziesięć centymetrów. [przypis edytorski]

Do tyłu

21

leitmotiv (z niem.) – motyw przewodni; element treści lub temat przewijający się przez cały utwór. [przypis edytorski]

Do tyłu

22

róść – dziś popr.: rosnąć. [przypis edytorski]

Do tyłu

23

zaczynają z wolna przeglądać – tu: stają się widoczne. [przypis edytorski]

Do tyłu

24

Młot czarownic – Malleus maleficarum, w Polsce znany raczej pod nazwą Młot na czarownice. Tekst na temat czarów i czarownic autorstwa dwóch niemieckich inkwizytorów: Henryka Krämera (Henricus Institoris) i Jakuba Sprengera, opublikowany po raz pierwszy w 1487 r., później wielokrotnie wznawiany. Znany podręcznik łowców czarownic. Pełen tytuł polskiej edycji brzmi: Postępek zwierzchowny w czarach, a także sposób uchronienia się ich, i lekarstwo na nie w dwóch częściach zamykający. Księga wiadomości ludzkiej nie tylko godna i potrzebna ale i z nauką Kościoła powszechnego zgadzająca się. Z pism Jakuba Sprengera i Henryka Instytora zakonu Dominikanów i Teologów w Niemieckiej Ziemi Inquizytorów po większej części wybrana i na polski przełożona przez Stanisława Ząbkowica Sekretarza Xięcia Jego Mości Ostroskiego, Kasztelana Krakowskiego. W Krakowie, w Drukarni Szymona Kempiniego, Roku Pańskiego 1614. [przypis edytorski]

Do tyłu

Страница 1 из 2

Назад12Далее

Вам также может понравиться

Страница 1 из 7

Назад127Далее