Загрузка...

AI-разбор доступен после входа

Суть книги, пересказ, главный конфликт, ключевые идеи, вывод, кому полезна, главные темы, персонажи и цитаты можно получить после входа в BookRa.

auto_awesomeПолучить AI-разбор

О книге

Wawrzuś Skowronek to kilkuletni chłopiec ze wsi Poręba. Uwielbia rzeźbić w drewnie figurki, ale w rodzinnej wsi nikt nie rozumie jego pasji.Pewnego razu zajęty rzeźbieniem nie dopilnował krów, które weszły na pole proboszcza i zdeptały jego zboże. Ścigany chłopiec szybko zgubił się w lesie, skąd trafił do miasteczka. Tam spotkała go pierwsza przygoda – był świadkiem kradzieży w kościele. To wydarzenie rozpoczęło ciąg przygód, a także spotkania z takimi ważnymi osobistościami jak Jan Długosz, Wit Stwosz czy Kazimierz Jagiellończyk…Historia żółtej ciżemki to najsłynniejsza powieść Antoniny Domańskiej. Po raz pierwszy została wydana w 1913 roku, a zekranizowana w 1961 roku. Antonina Domańska zasłynęła jako autorka powieści i opowiadań historycznych dla dzieci.

Дата написания1970-01-01
Язык книгиpl
Возрастное ограничение0+

Читать онлайн

Страница 66 из 66

623

pokazować (gw.) – pokazywać. [przypis edytorski]

Do tyłu

624

święty Kazimierz Jagiellończyk (1458–1484) – drugi syn Kazimierza II Jagiellończyka, namiestnik ojca w Wilnie, uważany za dobrego władcę, poprawił bezpieczeństwo w kraju i sądownictwo. Umarł młodo na gruźlicę i został kanonizowany. Jest patronem Litwy. [przypis edytorski]

Do tyłu

625

zanadrze (daw.) – miejsce pod wierzchnim ubraniem na piersi. [przypis edytorski]

Do tyłu

626

pohaniec (daw., pogard.) – poganin; tu: muzułmanin, Tatar. [przypis edytorski]

Do tyłu

627

ozdoby – popr. forma N. lm: ozdobami (daw. forma N. lm z końcówką -y była używana w rzecz. r.m. i r.n., zanim wyparła ją końcówka -ami, właściwa dotąd tylko dla r.ż.) [przypis edytorski]

Do tyłu

628

szłyk (daw.) – wysoka czapka. [przypis edytorski]

Do tyłu

629

lama – tkanina jedwabna przetykana złotymi lub srebrnymi nitkami. [przypis edytorski]

Do tyłu

630

Gospodź a. Gospodzin (daw.) – Pan Bóg. [przypis edytorski]

Do tyłu

631

manela (daw.) – metalowa bransoleta. [przypis edytorski]

Do tyłu

632

kolce – tu: kolczyki. [przypis edytorski]

Do tyłu

633

ojcowie (daw.) – rodzice. [przypis edytorski]

Do tyłu

634

toli (daw.) – tu: przecież. [przypis edytorski]

Do tyłu

635

złotogłów – tkanina ze złotych nici. [przypis edytorski]

Do tyłu

636

trzechkrotny – dziś popr.: trzykrotny. [przypis edytorski]

Do tyłu

637

pierwszego dziejopisa – autorka pomija tutaj dwóch poprzednich wielkich kronikarzy dziejów polskich: Galla Anonima, nieznanego z imienia mnicha benedyktyńskiego, który żył w czasach Bolesława III Krzywoustego (na przełomie XI i XII w.), oraz Wincentego Kadłubka, biskupa krakowskiego z przełomu XII i XIII w. Być może autorka miała na uwadze to, że Jan Długosz w swojej pracy starał się być obiektywny i korzystał z dokumentów, podczas gdy jego poprzednicy tworzyli dzieła, których charakter moralizatorski górował nad ścisłością faktów historycznych. [przypis edytorski]

Do tyłu

638

Jan Długosz herbu Wieniawa (1415–1480) – kronikarz, duchowny, dyplomata, wychowawca synów Kazimierza Jagiellończyka. [przypis edytorski]

Do tyłu

639

żak (daw.) – student. [przypis edytorski]

Do tyłu

640

Jan Kanty (1390–1473) – Jan z Kęt, święty Kościoła katolickiego, ksiądz, wykładowca Akademii Krakowskiej. [przypis edytorski]

Do tyłu

641

Szymon z Lipnicy (ok. 1440–1482) – kaznodzieja bernardyński, zaraził się cholerą od chorych, którymi opiekował się podczas zarazy. [przypis edytorski]

Do tyłu

642

święty Kazimierz Jagiellończyk (1458–1484) – drugi syn Kazimierza II Jagiellończyka, namiestnik ojca w Wilnie, uważany za dobrego władcę, poprawił bezpieczeństwo w kraju i sądownictwo. Umarł młodo na gruźlicę i został kanonizowany. Jest patronem Litwy. [przypis edytorski]

Do tyłu

643

Izajasz Boner (ok. 1400–1471) – sługa Boży Kościoła katolickiego, augustianin, kierownik katedry teologii Akademii Krakowskiej. [przypis edytorski]

Do tyłu

644

Stanisław Kazimierczyk (1433–1489) – święty Kościoła katolickiego, kaznodzieja krakowski. [przypis edytorski]

Do tyłu

645

Michał Gedroyć (ok. 1420–1485) – sługa Boży Kościoła katolickiego, bakałarz sztuk wyzwolonych Akademii Krakowskiej. [przypis edytorski]

Do tyłu

646

Ładysław z Gielniowa a. Władysław z Gielniowa (ok. 1440–1505) – bernardyn, błogosławiony Kościoła katolickiego, jeden z najwybitniejszych poetów średniowiecznych, autor m.in. pieśni Jezusa Judasz przedał za pieniądze nędzne. [przypis edytorski]

Do tyłu

647

Jan z Dukli (ok. 1414–1484) – święty Kościoła katolickiego, kaznodzieja franciszkański. [przypis edytorski]

Do tyłu

648

monstrancja – naczynie liturgiczne w kształcie słońca na nóżce, w którym wystawia się hostię podczas mszy i procesji. [przypis edytorski]

Do tyłu

649

Te Deum laudamus (łac.) – Ciebie, Boga, wysławiamy; hymn kościelny, śpiewany przy szczególnie uroczystych okazjach. [przypis edytorski]

Do tyłu

Страница 66 из 66

Назад16566Далее

Вам также может понравиться

Страница 1 из 7

Назад127Далее