Көк кілем қатипадай жасыл жайлау, Қаз-қатар ауыл арты желі байлау. Жайлаудың жаз мезгілін елестетіп, Мақтаншақ мінезім бар жұртқа айқайлау. Айы алтын, көк жайлаудың күні күміс. Ақ тасы бұлағының маржан, күріш. Етегін шалғын шалып, жел шайқаса, Бейне той секілденер жасқа жүріс. Құлын, тай кісінесіп шіңгір-шіңгір, Тас бұлақ жайлау мақгар қағып сылдыр. Тырайып көк жотада қой шетінде, Мастанған қатық ішіп қойшы құрғыр. Қарағай қалың отыр қарсы бетте, Қарашы Қалиман мен Бейсембекке: Теңселіп, тебісіп тұр алтыбақан Байлап ап отын жібін әлпеншекке. Айналған аспанында алғыр бүркіт, Қатындар күрпілдетіп піскен іркіт. Әуені анда-санда бұлты торлап, Жайлауды шомылдырар жұпар бүркіп. Сапырып бәйбіше отыр сары қымыз, Бай отыр жалшы жұмсап, сөзі нығыз. Өзекте мұрын жарып, мастандырар, Қой үзген таңқурайдан аққан уыз. Үңілген қыз, келіншек бүлдіргенге, Қуқыл мәз тебеде елді күлдіргенге. Жапар таз қой, қозыны жамыратгы, Әуей боп бүлдіргенде бір жүргенде. Үй басы құрт қайнатқан, өре жайып, Күнделеп бие сауған келін, зайып. Дауылда жел қапсырған арқаны жоқ, Кедейдің қауешегі тұр қисайып. Іңірде жылқы жиған жылқышылар, Сызылтып көңіл тербеп әнге шырқар. Ән толғап бойжеткенді қыбылжытса, Күрсініп көзден кекіл кейін сипар. Қысырақ үйірленген бөрте бурыл, Саяқсып шет жайылып емес жуыр. Қайнатқан қазан түспей, таң білінсе, Азанды сықақ қылар таста суыр. Алады түнгі ұйқыны күндіз сәске, Сәскеде сары қымыз түсер бәске: Манаурап гүл толқытқан самал жұтып, Ақ сұлу ірге жақта тігіп кесте…