Pan począł śmiać się ze mnie: – «Ech! jesteś dziwakiem, Wstydź się wierzyć w te duby, co plecie prostota! Człek swoim, gwiazda swoim postępuje szlakiem, I losami ludzkiemi nic się nie kłopota. — Każda gwiazda na niebie, co ją wzrok doścignie, To planeta lub słońce, przysłonione mgiełką, A to co widzisz czasem – jak przeleci, mignie, To po prostu meteor – lub błędne światełko. — To fosfor albo gazy – próżno głupcy bredzą, Gwiazdy o twoich synach… nic a nic nie wiedzą». — I począł daléj mówić, tłumaczyć na nowo, Po mądremu, z łacińska, fizykę książkową, Chciałem wierzyć i umysł pocieszyć stroskany, Lecz gdzie tam! łza jak na złość po oczach się kręci, Mądre słowa, to prawda – lecz jak groch do ściany, Nie przylgnęły do serca, ani do pamięci. Smutnie kiwnąłem głową i westchnąłem z cicha, Wtém szast!! cietrzew przyleciał – tak blisko aż miło… Złożyłem się – palnąłem – ej pudło u licha! Oko łzami zabiegło i cel prześlepiło! … —

VI

Upłynął miesiąc – drugi – aż oto — (Czyż mi téj chwili dożyć potrzeba?) Wyszło na prawdę, co ludzie plotą O upadaniu gwiazd z nieba! … Do pana przyszły listy z obozu, I on o synach wieść mi udziela, Że raz na czatach wszyscy trzéj razem Wpadli w zasadzkę nieprzyjaciela I poginęli kulą, żelazem, — A poginęli jak raz w téj porze, Kiedyśmy z rana byli na tokach, Gdym widział gwiazdy zgasłe w obłokach, A pan rozprawiał o meteorze!! …

VII

Ot zapłakałem, potrząsłem czołem, Oddałem chatę moją rodzinie, Ewangeliczkę i torbę wziąłem, I ruszam sobie po żebraninie. — Z wioski do wioski, z dwora do dwora, Wędruję sobie w słotę i śpiekę, A gdy uczuję, że umrzeć pora, W rodzinne strony znów się powlekę.

VIII

Lecz już was nudzi, co stary gada, Więc Ewangelię czytać wam będę; A wy czém łaska obdarzcie dziada I za czytanie, i za gawędę, — Grosz na tabakę, suchar dziadowski, Dość tego na mój zapas podróżny. — Starzec przeczytał, dostał jałmużny, I poszedł z Bogiem do drugiej wioski.

31 marca 1846