Загрузка...

AI-разбор доступен после входа

Суть книги, пересказ, главный конфликт, ключевые идеи, вывод, кому полезна, главные темы, персонажи и цитаты можно получить после входа в BookRa.

auto_awesomeПолучить AI-разбор

О книге

Ciesz się klasyką! Miłego czytania!

Дата написания1970-01-01
Язык книгиpl
Возрастное ограничение0+

Читать онлайн

Страница 2 из 3

1

pięćdziesiąt – domyślnie: plag. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

2

kryminał – zbrodnia. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

3

plagi – baty, razy; chodzi o wymierzanie chłosty. [przypis edytorski]

Do tyłu

4

pasamany – galony, tu: liberia. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

5

Zza karety, gdzie stawał – jako hajduk. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

6

mundur – mundury wojewódzkie albo obywatelskie nosiła szlachta pełniąca funkcje poselskie i urzędowe mocą uchwały sejmu z r. 1776; mundury poszczególnych województw różniły się kolorem kontuszów i żupanów. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

7

barwa – liberia sługi dworskiego. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

8

próba – dowód. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

9

na krzesła przerabia warsztaty – na krzesła senatorskie zamienia warsztaty rzemieślnicze. „Cudotworność” Fortuny określa tu autor przy pomocy poetyckiej przenośni; w XVIII w. bowiem uzyskanie godności senatorskiej przez mieszczanina było niemożliwe. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

10

ja nie chcę kaduka – nie chcę otrzymać majątku Macieja, oskarżając go jako nieszlachcica o bezprawne nabycie dóbr ziemskich. Kadukiem nazywano majątek pozostawiony bez testamentu i prawnych spadkobierców lub dobra skonfiskowane wyrokiem sądu, które otrzymywał zwykle oskarżający. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

11

maszkara – maska, kostium. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

12

czuł – czuwał. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

13

za co – czemu, dlaczego. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

14

opłonąć – ochłonąć. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

15

utratny – rozrzutny. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

16

strawne – wypłata służbie na wyżywienie. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

17

stema – setką, stoma; domyślnie: plagami. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

18

wziątek – tu: zapłata. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

19

snadnie – łatwo. [przypis edytorski]

Do tyłu

20

widocznie – jawnie. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

21

oświeca – nadaje blasku. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

22

zmykać – ściągać, kraść. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

23

„Pokojowi była to służba pałacowa, jednakowo ubrana, zawsze przy pałaszach, stojąca za panem, panią i gośćmi z talerzami u stołu; tym się często trafiało leżeć na kobiercach”. (J. D. Ochocki, Pamiętniki, s. 93). Chłostę na kobiercu odbierali pokojowi w odróżnieniu od chłopów, którym taki przywilej nie przysługiwał. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

24

gumienny, co w mierze – do obowiązków gumiennego należało kontrolowanie miary dostawianych lub wydzielanych z pańskiego spichrza plonów. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

25

komisarz – administrator, urzędnik do specjalnych zleceń. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

26

kraść – okraść. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

27

gala – uroczystość dworska, biesiada. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

28

Zwyczajne u dworu… – magnaci urządzali swoje dwory na wzór dworu królewskiego, ustanawiając szereg urzędów. Obok oficjalistów, którzy byli płatni, hierarchia dworska obejmowała również nie obarczonych żadnymi stałymi funkcjami dworzan, z których część związana była jednak z dworem służbowo, przeważnie na całe życie, i pobierała wynagrodzenie zależnie od ilości posiadanej służby i koni. Cały dwór, liczący niekiedy kilkaset osób, dzielił się zasadniczo na dwie części: właściwy dwór szlachecki i służbę pochodzenia plebejskiego. I tak np. oficjalnie zarządzał stajnią pańską koniuszy, w rzeczywistości wyręczający się masztalerzami, starszymi stajennymi. Pośrednie stanowisko na dworze zajmowali specjaliści, np. architekci, lekarze, muzycy, którzy jako przeważnie cudzoziemcy nie byli szlachtą, korzystali jednak z przywilejów dworzan. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

29

Szlachci dumny urzędnik – wzorem dworu królewskiego marszałek na dworze pańskim był mistrzem ceremonii biesiad i przyjęć. „Marszałek dworu musiał być koniecznie posesjonatem i jakim urzędnikiem powiatowym lub wojewódzkim; on zastępował gospodarza domu, pod jego dependencją byli dworzanie, w ścisłym bardzo dozorze pokojówce, paziowie, cała barwa (tak wówczas zwano liberią) i kuchnie”. (J. D. Ochocki, Pamiętniki, s. 94); szlachcic – upiększać, wywyższać. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

30

zaszczyt – powaga, szacunek. [przypis redakcyjny]

Do tyłu

31

„Liktorowie, rodzaj woźnych i sług przedniejszych urzędników rzymskich, nosili je [tzw. fasces – pęk rózg około drzewca toporowego uwiniony] w ręku przed urzędnikami. Że zaś ci liktorowie byli egzekutorami sentencji kryminalnych, a według zwyczaju rzymskiego winowajcy przed egzekucją rózgami byli bici […], naówczas odwiązywał liktor pęk rózg od topora na smaganie winowajcy, toporem zaś głowę ucinał”. (Zbiór potrzebn. wiad., s. v. Fasces). [przypis redakcyjny]

Do tyłu

32

pajuk – bogato ubrany służący. „Służby tej używano tylko w domu, w pokojach; dobierano do niej ludzi wysokiego wzrostu, pleczystych, z dużymi wąsami”. (J. D. Ochocki, Pamiętniki, s. 96.) [przypis redakcyjny]

Do tyłu

Страница 2 из 3

Вам также может понравиться

Страница 1 из 2

Назад12Далее