Umilkł dziadek. Wkrótce potem rozłączyłem się z nim z zakrwawionym sercem, i tylko czas wszystko uspokający mógł przynieść ulgę głębokiej boleści, której sądziłem, że nie przeżyję.

Minęły lata. V. od dawna w grobie spoczywa. Ja musiałem opuścić ojczyznę. Burza wojenna, która szalała nad całymi Niemcami, zapędziła mnie daleko na północ, do Petersburga. W powrocie stamtąd, w czasie ciemnej nocy letniej, jadąc wzdłuż zatoki morza Bałtyckiego, niedaleko od K., postrzegłem na niebie wielką gwiazdę błyszczącą. Zbliżając się coraz więcej, poznałem po czerwonych płomykach, że to, co uważałem za gwiazdę, jest bardzo silnym ogniem, ale pojąć tego nie mogłem, jakim sposobem mógł się on wznieść tak wysoko w powietrze.

– Przyjacielu, co to za ogień tam, przed nami? – zapytałem pocztyliona.

– E, to nie ogień – odrzekł tenże – to latarnia morska w K.

Zaledwie pocztylion wymienił tę nazwę, gdy w żywym świetle stanął przed oczyma mej duszy obraz owych fatalnych dni, które tam przeżyłem. I ujrzałem barona, Serafinę, stare dziwaczne ciotki, ujrzałem siebie samego z mlecznobiałą twarzą, pięknie ufryzowanego, upudrowanego, w błękitne suknie wystrojonego, a przy tym zakochanego… Wśród posępnych myśli, które mnie ogarnęły, iskrzyły się światełka wesołych żarcików dziadka, które teraz dowcipniejszymi się jeszcze wydawały niż dawniej. Smutkiem i dziwną wesołością przejęły. Nazajutrz rano stanąłem w K. i wysiadłem z powozu, który się zatrzymał przed pocztą. Poznałem zaraz dom rządcy i zapytałem się o niego.

– Z przeproszeniem… – odrzekł pisarz pocztowy, wyjmując z ust fajkę i poprawiając szlafmycy na głowie. – Tu nie ma żadnego rządcy, tu jest rząd królewski, a pan Amtsrath raczy jeszcze spać.

Pytając dalej, dowiedziałem się, że już od lat szesnastu umarł bezpotomnie baron Roderyk, ostatni dziedzic majoratu, a zatem tenże, stosownie do prawa obowiązującego podobne instytucje, przyłączony został do państwa.

Pobiegłem na zamek i zastałem go w ruinie.

Znaczną część jego cegieł zużytkowano przy budowie wieży z latarnią morską, tak mnie przynajmniej zapewniał wieśniak, który nadszedł z sosnowego lasu i rozpoczął ze mną gawędkę. Opowiadał mi także o duchach, które miały przebywać w zamku i upewniał, że jeszcze dziś, kiedy księżyc jest w pełni, dają się słyszeć śród zwalisk żałosne jęki i westchnienia.

Biedny, stary, lekkomyślny Roderyku, jakiego żeś złego ducha tu zaklął, który plemię twoje w pierwszych odroślach śmiertelnie zatruł, kiedy się spodziewałeś, że je tu zasadzisz silnymi korzeniami na wieki!

1

dominium – wielkie posiadłości ziemskie lub leśne. [przypis edytorski]

Do tyłu

2

Kurlandia – południowa część dawnych Inflant, położona nad Bałtykiem i Zatoką Ryską. Od r. 1918 wchodzi w skład Łotwy. [przypis edytorski]

Do tyłu

3

mizantropijny – niechętny ludziom, zgorzkniały. [przypis edytorski]

Do tyłu

4

ciżba – banda, tłum, gromada. [przypis edytorski]

Do tyłu

5

lubownik (daw.) – miłośnik. [przypis edytorski]

Do tyłu

6

plenipotent – osoba upoważniona do działania w czyimś imieniu; pełnomocnik. [przypis edytorski]

Do tyłu

7

justycjariusz – w dawnej Polsce – urzędnik sądowo-policyjny. [przypis edytorski]

Do tyłu

8

skwapliwie – chętnie i szybko. [przypis edytorski]

Do tyłu

9

plenipotent – osoba upoważniona do działania w czyimś imieniu; pełnomocnik. [przypis edytorski]

Do tyłu

10

liberia – rodzaj ubioru, uniformu, noszonego przez służbę. [przypis edytorski]

Do tyłu

11

galon – tu : tkana lub pleciona taśma wykonana całkowicie lub z dodatkiem metalowych nitek, przymocowana do ubrania. [przypis edytorski]

Do tyłu

12

dość w czas (daw.) – wystarczająco wcześnie. [przypis edytorski]

Do tyłu

13

poła – dolna część jednej połowy ubioru rozpinającego się z przodu, takiego jak marynarka czy frak. [przypis edytorski]

Do tyłu

14

kapitele – górna część kolumny, bezpośrednio wspierająca łuk lub sklepienie. [przypis edytorski]

Do tyłu

15

poncz – gorący napój alkoholowy na bazie herbaty i rumu. [przypis edytorski]

Do tyłu

16

snycerska robota – rzeźby w drewnie. [przypis edytorski]

Do tyłu

17

Johann Christoph Friedrich von Schiller (1759–1805) – niemiecki poeta i filozof okresu romantyzmu, autor m. in. Ody do radości. [przypis edytorski]

Do tyłu

18

„Duchowidz” (Geisterseher) – tytuł polskiego tłumaczenia brzmi Spirytualista. [przypis edytorski]

Do tyłu

19

atencja – szacunek, respekt, poważanie. [przypis edytorski]

Do tyłu

20

pisarza – tu: notariusz bądź kopista, osoba przepisująca dokumenty. [przypis edytorski]

Do tyłu

21

sobolowe futro – drogie futro wykonane z sobola, drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych . [przypis edytorski]

Do tyłu

22

fontaź – ozdoba fryzury kobiecej z koronek i wstążek upiętych wysoko nad czołem. [przypis edytorski]

Do tyłu

Страница 23 из 24

Назад 1…22 23 24 Далее

Majorat

AI-разбор доступен после входа

О книге

Читать онлайн

*

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

Вам также может понравиться

Facino Cane

Król żab

Narożne okno

Dziewczynka z zapałkami

Listek z nieba

Pod starą wierzbą

René

Grażyna

Metzengerstein

Biedny młynarczyk i kotek

Dziewczynka i lalka

Jednooczka, Dwuoczka, Trzyoczka