Загрузка...

AI-разбор доступен после входа

Суть книги, пересказ, главный конфликт, ключевые идеи, вывод, кому полезна, главные темы, персонажи и цитаты можно получить после входа в BookRa.

auto_awesomeПолучить AI-разбор

О книге

Дата написания1970-01-01
Язык книгиeo
Возрастное ограничение12+

Читать онлайн

Страница 3 из 12

Li kaptas kaj buĉigas; ĉe festeno

Regalas li la patron per viando

De liaj propraj filoj. Kiam poste

Tiesto, satiĝinte, eksopiras

Pri siaj filoj kaj demandon faras

Kaj pensas jam, ke post la pord’ li aŭdas

Iliajn paŝojn kaj ilian voĉon,

Atreo kun sovaĝa rido ĵetas

Nun antaŭ lin la kapojn de l’ buĉitoj ...

Vi, reĝo, kun teruro vin deturnas!

La suno ankaŭ tiel sin deturnis

Kaj fordirektis tiam sian ĉaron ...

Jen la prapatroj de l’ pastrino via!

Kaj multon el la sorto de la viroj

Kaj el iliaj agoj furiozaj

Ankoraŭ kovras la malluma nokto,

Montrante nur krepuskon tremigantan.

TOAS.Vi ankaŭ ilin kovru per silento!

Sufiĉe da teruroj! Vi nur diru,

Per kia do miraklo vi elkreskis

El tiu trunk’ sovaĝa?

IFIGENIO.De Atreo

Unua fil’ Agamemnono estis:

Li estas mia patro. Sed en li

Mi ĉiam vidis—mi kun ĝojo diras—

Modelon de la plej perfekta viro.

Al li kiel unuan amofrukton

Min naskis Klitemnestro, kaj post mi

Elektron. Kaj la reĝo regis pace,

Kaj la ripozon longe ne havitan

Ricevis nun la domo de Tantalo.

Por la feliĉo de l’ gepatroj mankis

Ankoraŭ filo; sed apenaŭ tiu

Deziro plenumiĝis kaj intere

De la fratinoj kreskis la fileto,

Oresto la amata, jen pretiĝis

Jam nova malfeliĉo por la domo.

Vi aŭdis ja pri la milito, kiu,

Por venĝi rabon de virin’ plej bela,

La tutan forton de la grekaj princoj

Venigis sub la grandan urbon Trojo.

Ĉu ili Trojon venkis kaj la celon

De sia venĝ’ atingis,—mi ne aŭdis.

La tutan armearon de la grekoj

Kondukis mia patro. En Aŭlido

Atendis ili longe tute vane

Favoran venton, ĉar Dian’ koleris

Ilian kondukanton, ŝi retenis

La rapidantajn grekojn kaj postulis

Per Kalĥas la filinon la plej aĝan

De l’ reĝo. Tiam ili ruze logis

Min kune kun patrin’ en la tendaron,

Al la altar’ min tiris kaj oferis

Ĉi tiun kapon al Diano. Tiam

Ŝi repaciĝis: ŝi ne volis havi

La sangon mian, ŝi min save kovris

Per nubo. Kaj nur en ĉi tiu templo

Post ŝajna morto mi min mem rekonis.

Ĝi estas mi, mi mem: Ifigenio,

Nepino de Atreo kaj filino

De l’ reĝ’ Agamemnono, la propraĵo

De la diino, antaŭ vi nun staras.

TOAS.Ne pli por mi valoras reĝidino,

Ol la ĝisnuna nekonatulino.

Senŝanĝe mi ripetas: vi min sekvu,

Kun mi dividu, kion mi posedas!

IFIGENIO.Ho, kiel mi kuraĝus tion fari?

Ĉu mi ne apartenas tute plene

Al la diino, kiu mem min savis?

La rifuĝejon ŝi por mi elektis,

Kaj por la patro, kiun per la ŝajno

Ŝi jam sufiĉe punis, ŝi konservas

Min eble kiel la plej belan ĝojon

Por lia maljuneco. Eble jam

La tago de l’ reveno proksimiĝas;

Kaj mi, intencon ŝian malŝatante,

Min mem katenus kontraŭ ŝia volo?

Ŝi donu signon, se mi devas resti.

TOAS.Ŝi vin retenas, sekve ŝi konsentas.

Ne serĉu tiel zorge la pretekstojn!

Ne kaŝas multaj vortoj la rifuzon;

La aŭskultanto aŭdas nur la „ne“.

IFIGENIO.Ne volas mi per vortoj vin blindigi;

La koron mian mi al vi malkovris.

Kaj ĉu vi mem ne sentas, kiel min

La sopirado devas forte tiri

Al mia patro, al patrino mia,

Al la gefratoj, por ke en la domo,

En kiu la malĝojo tiel ofte

Ankoraŭ murmuretas mian nomon,

Eksonu unu fojon ĝoja krio

Pri mi kiel pri novenaskitino

Kaj floroj gaje kronu la kolonojn?

Ho, se vi tien ŝipe min resendus,

Vi al ni ĉiuj donus novan vivon.

TOAS.Nu, do reiru! Faru, kion diktas

Al vi la koro, ne obeu voĉon

De la prudento kaj konsilo! Estu

Virino tute, donu vin libere

Al la instinkto, kiu vin senbride

Sovaĝe pelas tien ĉi kaj tien!

Se en la brusto de virin’ ekflamas

Deziro, tiam eĉ ligil’ plej sankta

Ŝin ne detenas de l’ trompanto, kiu

Ellogas ŝin el la fidelaj brakoj

De l’ patro aŭ de la sindona edzo;

Sed se ne brulas flam’ en ŝia brusto,

Ho, tiam vane kontraŭ ŝi laboras

La ora lango de la admonado.

IFIGENIO.Memoru, reĝo, vian noblan vorton!

Ĉu tiel vi repagas por konfido?

Vi ŝajnis pretigita ĉion aŭdi.

TOAS.Mi por surpriz’ ne estis pretigita;

Sed ankaŭ tion devis mi atendi:

Mi sciis ja, ke kun virin’ mi traktas.

IFIGENIO.Ho, ne insultu, reĝo, nian sekson!

La bataliloj de virin’ ne estas

Brilantaj kiel viaj, sed malnoblaj

Ne estas ili certe. Kredu, reĝo,

Ke mi komprenas la feliĉon vian

Pli bone ol vi mem. Ĉar vi ne konas

Vin mem nek min, vi tial opinias,

Ke ligo pli proksima al ni donus

Feliĉon. Tute plena de kuraĝo

Kaj de plej bona volo, vi postulas,

Ke mi nun cedu; tamen plej sincere

La diojn dankas mi, ke ili donis

Al mi la forton, por kontraŭbatali

La ligon, kiun ili ne aprobas.

TOAS.Ne dioj, sed nur via kor’ parolas.

IFIGENIO.Per nia kor’ parolas al ni ili.

TOAS.Kaj mi ne havas rajton ilin aŭdi?

IFIGENIO.Tra la venteg’ la voĉo ne aŭdiĝas.

TOAS.Ĉu la pastrino sola ĝin nur aŭdas?

IFIGENIO.Ĝin reĝo pli ol ĉiuj devus aŭdi!

TOAS.Ofico sankta kaj hereda rajto

De l’ Jupitera tablo proksimigas

Vin al la dioj pli ol min, barbaron,

Infanon de la tero.

IFIGENIO.Tiel punas

Vi min por la konfido ellogita!

TOAS.Mi estas hom’; pli bone do ni finu!

La vorto mia restu: estu plue

Pastrino de l’ diin’ laŭ ŝia volo;

Sed mi pardonon petas de Diano,

Ke mi ĝis nun maljuste ŝin senigis

De la antikvaj decaj oferdonoj.

Neniun fremdan prenas nia lando;

Laŭ mor’ antikva lin atendas morto;

Nur vi per via ĉarma afableco,

En kiu mi per mia koro vidis

Jen amon do filino, jen la senton

De silentanta ĉarma fianĉino,—

Nur vi per sorĉa ligo min katenis,

Ke mi forgesis tute mian devon.

Vi mian cerbon kvazaŭ endormigis,

Kaj mi ne aŭdis pli la murmuradon

De la popol’. Nun ĉiuj laŭte krias,

Ke la frutempa mort’ de mia filo

Pro mia kulpo venis. Mi ne volas

Nun plu pro vi reteni la amason,

Kriantan laŭte pri la oferdonoj.

IFIGENIO.Pro mi neniam tion mi deziris.

La diojn ne komprenas, kiu pensas,

Ke ili amas sangon; li enmetas

En ilin sian propan kruelecon.

Ĉu min ne savis la diino mem?

Ŝi mian servon volis, ne la morton.

TOAS.Ne decas por facilmovebla saĝo

Laŭ nia propra vol’ komentarii

La sanktan tradicion. Vi plenumu

La devon vian, mi plenumos mian.

Du fremdaj viroj, kiujn ĵus ni trovis

Kaŝitajn en surbordaj la kavernoj

Kaj kiuj ne alportas al ni bonon,

En miaj manoj estas nun. En ili

Diino via havu nun denove

La longe jam mankantajn oferdonojn!

Mi ilin sendos; vi la servon konas.

SCENO KVARA.

IFIGENIO (sola).

Vi havas nubojn, ho savantino,

Por kovri senkulpajn persekutatojn

Kaj per la vento ilin forporti

De la fera kruela fatalo,

Trans la maron, trans multajn landojn

Ilin forporti, kien vi volas.

Vi estas saĝa, la estontaĵon

Kaj la pasintaĵon vi konas precize;

29 Via rigardo gardas la viajn,

Kiel via lumo, la vivo de l’ noktoj,

Gardas kaj regas tutan la teron.

Miajn manojn detenu de sango!

Benon kaj pacon neniam ĝi donas;

Kaj la fantomo de mortigito

En horoj malĝojaj de la mortiginto

Lin atakas kaj lin turmentas.

Ĉar la senmortuloj amas la homojn,

La bonajn gentojn kaj generaciojn,

Kaj ili volonte longigas la vivon

De mortemulo, kaj ili volonte

Al li ebligas ĝui kelktempe

Kune kun ili la ĝojan vidon

De propra ilia eterna ĉielo.

Страница 3 из 12

Вам также может понравиться

Страница 1 из 195

Назад12195Далее