Загрузка...

AI-разбор доступен после входа

Суть книги, пересказ, главный конфликт, ключевые идеи, вывод, кому полезна, главные темы, персонажи и цитаты можно получить после входа в BookRa.

auto_awesomeПолучить AI-разбор

О книге

„Ludzie są dobrzy” to opublikowana w 1938 przejmująca historia emigracji opowiedziana z perspektywy małej dziewczynki. Po śmierci ojca, prawdopodobnie działacza syjonistycznego, osierocona narratorka przez pewien czas tuła się po rodzinie, by wreszcie razem z matką opuścić kraj (którego nazwy nie poznajemy) i popłynąć do Palestyny.W swoim opowiadaniu Korczak w fenomenalny sposób pokazuje świat widziany oczami dziecka, które nie ma nad własnym życiem kontroli i nie zna przesłanek stojących za decyzjami dorosłych. Wydarzenia najdonioślejsze (śmierć ojca, emigracja, decyzja, o zamieszkaniu w kibucu) zostały tu wplecione w rytm codzienności, a prowadzący do nich ciąg przyczynowo-skutkowy zasygnalizowany tylko mgliście. W rezultacie dostajemy obraz świata fragmentaryczny i niejasny i tak jak narratorka musimy go dopiero poskładać w sensowną całość.Na szczególną uwagę zasługuje niezwykle subtelnie zarysowana relacja między matką a córką, w której obie strony są odrębnymi, niezależnymi bytami, a stosunki między nimi panują partnerskie (dziecko ma prawo głosu).

Дата написания1970-01-01
Язык книгиpl
Возрастное ограничение0+

Читать онлайн

Страница 6 из 7

*

Wróciły do kibucu.

Zielono. Tyle kwiatów. Tyle zielonego zboża.

Wiosenne, naprawdę piękne słońce. Ani jednego kłującego, jesiennego ostu. Zboże i kwiaty.

– Mamo, cieszysz się? Patrz, jak cudnie. Tatuś mówił, że ziemia zbożem i kwiatami śpiewa. To prawda. Często śpiewam dzieciom. Małe dzieci są jak kwiaty. Rosną, śmieją się. Patrz: czy ten kwiatek nie śmieje się? Nie wierzysz?

– Wierzę.

– Nie pytam się teraz. Sama wiem, że jestem szczęśliwa.

– A trudne twoje myśli?

– Ani jednej. Gonią się jak chłopcy na łące; to nie męczy albo męczy wesoło. Prawda, że ludzie są dobrzy? Kazali ci wrócić. Wszyscy ludzie dobrzy na całym świecie.

– Znasz mały tylko skrawek świata.

– To nic. Wiem, że tak jest. Czuję. Powtórz mamo jeszcze raz. Tak dziwnie wtedy powiedziałaś.

– Nie wiem, co chcesz, żeby powtórzyć.

– Mówiłyśmy, że nie możemy sobie miejsca znaleźć. Rozmawiałyśmy wieczorem przed barakiem. Nie pamiętasz? Poczekaj, jak to ty powiedziałaś?

– Nieważne.

– Właśnie, że ważne. Ty wiesz, a ja się dopiero uczę. Dla dziecka wszystko ważne. Wiem już: powiedziałaś, że jeżeli człowiek robi coś złego, to że nie umie inaczej, że nie rozumie. Tak właśnie jest z dziećmi. Nie wiedzą.

– Nie tylko dzieci.

– Mamo, muszę coś zrobić, coś takiego, żeby nie tylko dzieciom było łatwo i wesoło. Wszystkim – małym i dużym. Wszystkim na świecie. Tym nawet, którzy już nie żyją. Serce mówi, że to mi się uda.

Mama długo patrzy w jej oczy. Prosto w oczy. Długo. Głęboko.

Uśmiechnęły się do siebie.

– A żołądek nie mówi, że był dzwonek i trzeba wracać na kolację, bo się spóźnimy?

– Wiem. Ale czasu szkoda. Żeby można było nie jeść i nie spać, tylko szukać miejsc dla ludzi. Każdy tam, gdzie będzie mu dobrze. I pielęgnować. Jak rośliny małe i duże – jak drzewa.

Idą drogą do domu; wchodzą do jadalni. Duża sala – koło ścian stoły i ławki. Na stołach chleb w koszykach. Herbata w dzbankach.

– Patrz. Wiersze na kolację. – Jajka.

Śmieją się. Chociaż spóźniły się, nikt się nie gniewa. Nikt się na nie nie gniewa. Bo ludzie są dobrzy, jeżeli wiedzą i mogą.

1

siadać na okręt – dziś popr.: wsiadać na okręt. [przypis edytorski]

Do tyłu

2

certyfikat – pisemne świadectwo; tu prawdopodobnie chodzi o dokument zezwalający na wyjazd do Palestyny. [przypis edytorski]

Do tyłu

3

port – miejsce, skąd odchodzą i dokąd przybiją statki. [przypis edytorski]

Do tyłu

4

kajuta – pomieszczenie mieszkalne (pokój) dla pasażerów statku. [przypis edytorski]

Do tyłu

5

aba (hebr.) – tata, ojciec. [przypis edytorski]

Do tyłu

6

zesunąć się – dziś popr.: zsunąć się. [przypis edytorski]

Do tyłu

7

sień – przedpokój, korytarz, zwłaszcza w domach wiejskich. [przypis edytorski]

Do tyłu

8

jechać do morza – dziś popr.: jechać nad morze. [przypis edytorski]

Do tyłu

9

Palestyna – kraina geograficzna i historyczna nad Morzem Śródziemnym; dziś na jej terenie znajdują się dwa państwa: Izrael i Autonomia Palestyńska/Państwo Palestyńskie. Od końca XIX wieku w Palestynie zaczęli się osiedlać Żydzi, którzy uciekali z Europy (choć nie tylko) przed narastającym antysemityzmem (czyli nienawiścią do Żydów). W okresie międzywojennym, a zwłaszcza drugiej połowie lat dwudziestych i w latach trzydziestych XX wieku, wyemigrowało tam wielu Żydów polskich. [przypis edytorski]

Do tyłu

10

zrobię ci latawca (pot.) – dziś popr.: zrobię ci latawiec. [przypis edytorski]

Do tyłu

11

chaluc – zwolennik He-Chaluc (z hebr.: pionier, osadnik), ruchu syjonistycznego, który przygotowywał członków społeczności żydowskiej do osadnictwa w Palestynie. [przypis edytorski]

Do tyłu

12

szomer – prawdopodobnie chodzi o członka Ha-Szomer Ha-Cair (z hebr.: młody strażnik), żydowskiej organizacji skautowskiej (harcerskiej). [przypis edytorski]

Do tyłu

13

zwierzyniec – tu: ogród zoologiczny. [przypis edytorski]

Do tyłu

14

spoza ogrodzenia – dziś raczej: zza ogrodzenia. [przypis edytorski]

Do tyłu

15

Erec (z hebr. Erec Israel) – Ziemia Izraela; biblijna nazwa Palestyny. [przypis edytorski]

Do tyłu

16

Jerozolima – miasto na granicy Izraela i Autonomii Palestyńskiej/Państwa Palestyńskiego, uznawane za miejsce święte przez przedstawicieli trzech największych religii monoteistycznych: judaizmu, chrześcijaństwa i islamu. [przypis edytorski]

Do tyłu

17

dom małych dzieci – przedszkole. [przypis edytorski]

Do tyłu

18

W Palestynie dzieci inaczej tu się śmieją – być może: tu, w Palestynie, dzieci inaczej się śmieją. [przypis edytorski]

Do tyłu

19

pardes (hebr.) – sad, ogród (także rajski). [przypis edytorski]

Do tyłu

20

a tu ta na schodku godzina – szyk przestawny: a tu ta godzina na schodku. [przypis edytorski]

Do tyłu

21

jeżeli kto – dziś popr.: jeżeli ktoś. [przypis edytorski]

Do tyłu

22

kibuc (hebr.) – zebranie, zgromadzenie. W Palestynie nazywano tak osiedla, które zakładali osadnicy żydowscy o sympatiach socjalistycznych. W osiedlach tych dorośli pracowali na rzecz całej wspólnoty, a ich ich dzieci wychowywały się razem. [przypis edytorski]

Do tyłu

Страница 6 из 7

Вам также может понравиться

Страница 1 из 195

Назад12195Далее