Читать бесплатно онлайн

Sława

Автор Януш Корчак

personВсе книги автора

Удобнее читать в приложении

Читать в Telegram Читать в MAX Читать в VK Читать в WEB

menu_bookЧитать здесь

AI-разбор доступен после входа

Суть книги, пересказ, главный конфликт, ключевые идеи, вывод, кому полезна, главные темы, персонажи и цитаты можно получить после входа в BookRa.

auto_awesomeПолучить AI-разбор

О книге

Opublikowana w 1913 roku krótka powiastka dla dzieci. Relacjonuje rok życia chłopca, którego losy gwałtownie się odmieniły, gdy ojciec stracił pracę, a rodzina przeprowadziła się do biedniejszej dzielnicy.Sława to opowieść o tym, że przyjaźń pozwala przetrwać najgorszą biedę, nauka jest ważna, a sława bywa całkiem zwyczajna. Banalne? Nie dla dziecka, które nie widzi przed sobą żadnych perspektyw. Żeby uwiarygodnić swe optymistyczne przesłanie, Korczak sięga po bardzo prosty język, trzyma się blisko zwyczajnych spraw i codziennego życia. Niczego też przed dziećmi nie ukrywa: śmierci, nierówności społecznych, niesprawiedliwości świata wokół, kłopotów i bezradności dorosłych. Szczerze mówiąc, dzieci w tym utworze sprawiają wrażenie dużo dojrzalszych i bardziej poukładanych niż rodzice.

Дата написания1970-01-01

Язык книгиpl

Возрастное ограничение0+

Жанры

зарубежная классика зарубежная старинная литература

Читать онлайн

Страница 11 из 12

Zakończenie

Trudno zacząć opowiadanie, trudniej skończyć. Ileż w jeden rok tylko stało się rzeczy ciekawych! A jeśli lat takich upłynie dziesięć, piętnaście?

Jak bardzo zmienić się musieli nasi rycerze honoru! Co dzieje się z nimi, gdy dorośli: czy stali się sławni? Czy Olek został wierny Mani, czy zapomniał o małej poetce?

Olek ożenił się z Manią, pracuje w fabryce Kunca. Był strajk, Olek był delegatem – wysłano go na trzy lata do Rosji; kiedy wrócił wreszcie, chcieli go wybrać towarzysze na posła. Więc się spełniły marzenia: naprawdę został wodzem; a choć jego armia nie ma bagnetów ni armat, jest mimo to liczna, silna, waleczna.

Mania jest robotnicą w fabryce dywanów, pamiętnik jej drukują w gazecie. Mania zawsze umiała opowiadać ciekawie – pięknie opisała swoje przygody. Byle czego nie zechce przecie gazeta drukować…

A Władek, który miał być sławnym doktorem?

„Nie zostałem doktorem – pisał w liście do Olka i Mani – jestem posługaczem szpitalnym, ale za to sławnym”.

Długa to historia, w jaki sposób wsławił się Władek jako posługacz szpitalny.

Zgłosił się Władek, że chce pracować w szpitalu. Robił swoje – był posłuszny, cichy i chętny do pracy. Nikt o nim nie wiedział – ot, zwykły posługacz, jak każdy.

Aż pokłócił się raz Władek z siostrą miłosierdzia, że jak chorego nie lubi, złe mu daje jedzenie; bo i siostry różne bywają. Później zwymyślał felczera, że służby nie pilnuje, gorączki nie mierzy. Znów mieli Władka wydalić, znów o nim wiele mówili.

Było jeszcze gorzej. Choremu opatrunku nie robią, bo jego doktor wyjechał, a drugi nie ma czasu. W nocy chory dostał gorączki; felczer powiada, że nie jego interes. Umył Władek ręce, sam opatrunek zmienił i napisał raport: niech go ukarzą za samowolę. Była awantura, cały tydzień się kotłowało. Władka już teraz się boją.

I stało się to, co najbardziej Władka wsławiło.

Przyszedł na rewizję65 wielki urzędnik w orderach, chcieli z naczelnym doktorem wejść podczas operacji na salę. Władek nie puścił, powiedział, że zabronione.

– Puść – mówi doktor naczelny – ja każę.

– Nie wolno przeszkadzać, nie wpuszczę, mój doktor zabronił.

Coś poszeptali między sobą.

– Zuch jesteś, znasz służbę – powiedział ten pierwszy – i poszli.

Aż przyjechał z Krakowa wielki chirurg szpital oglądać.

– Czy wolno wejść na salę? – zapytał Władka doktor naczelny z uśmiechem.

I gość z Krakowa powiedział:

– Więc to jest wasz sławny posługacz Władysław? – i rękę podał Władkowi.

„Widzicie, drodzy moi, że i ja jestem sławny” – pisał Władek do Olka i Mani.

Wreszcie Władek donosi, że ojciec już zdrów jest na oczy, że mama z Abu pojadą do nich na święta, i prosi Olka o adwokata, który by napisał ustawę związku dla służby szpitalnej.

„Pamiętacie nasz statut rycerzy honoru? Jak to się dziwnie sprawdza wszystko w życiu!”.

*

Dzieci! Dumne miejcie zamiary, górne miejcie marzenia i dążcie do sławy. Coś z tego zawsze się stanie.

1

na dawnym mieszkaniu – dziś popr.: w dawnym mieszkaniu. [przypis edytorski]

Do tyłu

2

rubel – jednostka monetarna (czyli pieniądz) w Rosji; rubel był używany kiedyś także w Polsce, na terenie zaboru rosyjskiego. [przypis edytorski]

Do tyłu

3

flaszka – tu: buteleczka. [przypis edytorski]

Do tyłu

4

przecie (daw.) – przecież. [przypis edytorski]

Do tyłu

5

forteca – budowla obronna. [przypis edytorski]

Do tyłu

6

serwis – tu: zestaw naczyń stołowych. [przypis edytorski]

Do tyłu

7

karmelek – cukierek. [przypis edytorski]

Do tyłu

8

kajet (daw.) – zeszyt. [przypis edytorski]

Do tyłu

9

tokarz – rzemieślnik obsługujący tokarkę i zajmujący się obróbką metalu (np. dorabianiem kluczy). [przypis edytorski]

Do tyłu

10

golarz – człowiek, który zawodowo zajmuje się goleniem mężczyzn. [przypis edytorski]

Do tyłu

11

Azor – imię psa. [przypis edytorski]

Do tyłu

12

tłumok – pakunek. [przypis edytorski]

Do tyłu

13

pożyczyła jej balii – dziś popr.: pożyczyła jej balię. [przypis edytorski]

Do tyłu

14

trzewik – but. [przypis edytorski]

Do tyłu

15

facet z morskiej piany (iron.) – elegancik. [przypis edytorski]

Do tyłu

16

ojciec tej Natalki, co z tobą rozmawiała, jest polityczny i siedzi pod ziemią w fortecy – mowa o więźniu politycznym, czyli człowieku uwięzionym za działalność polityczną, a nie jako złodziej czy zabójca. [przypis edytorski]

Do tyłu